Frida Kahlo şu sözlerle sanki beni anlatıyor; “Çok karışığım. Bir yanım olabildiğince huzursuz ve yorgun. Diğer yanım mucizelere ve düşlerin gerçek olabileceğine halen inanıyor ve heyecanını koruyor. Bu iki yan arasında ben, eziliyorum.”
Kalpten söylenmiş cümleler duymaya, içten gelmiş hediyelere, verilen sözlerin tutulduğunu görmeye, inanmaya, gerçek sevgiye büyük bir hasret duyuyorum.
